[ إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ ] « 1 » . نماز را برپا دار ، يقيناً نماز از كارهاى زشت ، و كارهاى ناپسند باز مىدارد . و در جاى ديگر مىفرمايد : [ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي ] « 2 » . نماز را براى ياد من برپا دار . اشاره به اين كه وقتى انسان نماز مىخواند و در ياد خدا است ، همواره در ياد دارد كه ذات دانا و بينايى مراقب اوست و فراموش نمىكند كه خودش بنده است . ذكر خدا و ياد خدا كه هدف عبادت است ، دل را جلا مىدهد و صفا مىبخشد و آن را آماده تجليات الهى قرار مىدهد . حضرت على عليه السلام دربارهء ياد حق كه روح عبادت است چنين مىفرمايد : إِنَّ اللّهَ تَعالى جَعَلَ الذِّكْرَ جَلاءً لِلْقُلُوبِ تَسْمَعُ بِهِ بَعْدَ الْوَقْرَةِ وَتُبْصِرُ بِهِ بَعْدَ الْعَشْوَةِ وَتَنْقَادُ بِهِ بَعْدَ الْمُعانَدَةِ وَما بَرَحَ لِلّهِ عَزَّتْ آلائُهُ فى الْبُرْهَةِ بَعْدَ الْبُرْهَةِ وَفى أَزْمانِ الْفَتَراتِ رِجالٌ ناجاهُمْ فى فِكْرِهِمْ وَكَلَّمَهُمْ فى ذاتِ عُقُولِهِمْ « 3 » . خداوند ، ياد خود را صيقل دل‌ها قرار داده ، بدين وسيله دل‌ها از پس كرى شنوا و از پس نابينايى بينا و از پس سركشى و طغيان رام مىگردند ؛ همواره چنين بوده و هست كه خداوند متعال در هر برهه‌اى از زمان و در زمان‌هايى كه پيامبرى در ميان مردم نبوده است بندگانى داشته و دارد كه در سر ضمير آن‌ها با آن‌ها راز مىگويد و از راه عقل‌هايشان با آن‌ها تكلّم مىكند .

--> ( 1 ) - عنكبوت ( 29 ) : 45 . ( 2 ) - طه ( 20 ) : 14 . ( 3 ) - نهج البلاغة : خطبه 213 .